“Geen kitsch maar echte emotie en gevoel”

Nu het buiten weer wit wordt moet ik terugdenken aan het mooie project Dwalend Licht in 2008. In een donker bos in de sneeuw bij volle maan in een lichtinstallatie van Hendrik Ribot vertelde ik Veluwse verhalen over dwaallichtjes en Witte Wieven, begeleid door Tessa zoutendijk op viool en zingende zaag. Ik zag dat Hendrik opnames hiervan heeft opgeknapt. Hij schrijft er ook nog eens heel aardige woorden bij.

Op zijn homepage:

[…]een moderne interpretatie van de oude sage en legende van de Veluwe.
Geen oudbollige verkleed parij met rammelend plastic toneelstukje bijgevoegd. Geen bestudeerde neoagrarische presentatie van kitsch dat niet meer past in de 21e eeuw.. Maar echte emotie en gevoel in een tijdloos meesleepend verhaal, gestuwd door viool en electronica. Zo kan het dus óók!

Bij het verhaal De Jufferboom:

Arjen heeft de oorspronkelijk tekst knap vertaald naar de 21 eeuw. Zonder de puurheid van de bron te verminken. Zijn verteltrant is eenvoudig en inlevend. Met ruimte voor stilte en eerbied voor de geest van het verhaal.
Deze uitvoering ontroerd me dan ook in hoge mate. Misschien omdat het me doet denken aan mijn eigen nachtelijke wandelingen als kind door de bossen van de Veluwe. Mijn ervaring van de schoonheid, van ruimte, omfloerste stammen en vage schijnsels van boomtoppen.

Bij De witte vrouwe van Kernhem:

[…]een prachtige vertelling. In dit geval is het suggestieve gebruik van een zingende zaag door Tessa Zoutendijk de unieke basis voor de ijzige atmosfeer. En virtueel vorm geeft aan de ijle spookachtige verschijning die het pad kruist van Marten, de huisslachter.
Arjen Uittenbogaard weet de nuchterheid van Marten mooi te verworden. En zijn omslag door de ‘buitenaardse’ ontmoeting. Nu moet hij de nuchterheid zelve wel toegeven dat er meer is dat menselijkerwijs te verklaren valt.

En over Het ruitergat:

Wat krijg je als je de verhalenverteller Arjen Uittenbogaard en violist Tessa Zoutendijk in een winters bos laat optreden en improviseren?
Hoefgetrappel in de donker nacht, heuvel op en heuvel af, een steigerend paard een plons en een gesmoorde kreet. Het Ruitergat is ontstaan. En een legende is geboren.

Dit bericht is geplaatst in opname, project, reactie, verhaal. Bookmark de permalink.