Een horrorverhaal op maat (2)

Een leuke vraag dus, en ik had er vertrouwen in: een horrorverhaal op maat. Maar daarmee is alles gezegd. Ik had nog nooit een horrorverhaal geschreven en was ook niet heel bekend met het genre. Dus begon ik eerst maar eens met onderzoeken hoe horror eigenlijk werkt: wat maakt een verhaal eng en hoe houd je de spanning erin?

Ik keek een aantal films, maar merkte dat wat daar veel gebruikt wordt, in een geschreven verhaal niet zou werken. Denk aan plotselinge schrikeffecten of spannende muziek. Ik zou mijn verhaal weliswaar als podcast aanleveren, maar ik wilde er geen hoorspel van maken. De tekst zou het moeten doen – en natuurlijk de manier hoe ik het vertelde. Dus ben ik ook horrorboeken gaan lezen. Met name Hex van Thomas Olde Heuvelt was enorm inspirerend. Zijn beelden zijn huiveringwekkend en hoe hij het kwaad geleidelijk laat groeien en woekeren is adembenemend.
Maar misschien wel de meeste inspiratie deed ik op uit een telefoongesprek met de eigenaar van het landhuis waar het verhaal zich zou gaan afspelen. Ze vertelde dat in het huis dingen waren gebeurd waar je niet bijgelovig voor hoeft te zijn om er koude rillingen van te krijgen. Ze vertelde over, zoals zij het noemde, “sixth-sense-ervaringen”. En over de grote brand die er was in de nacht voordat ze hun eerste gasten zouden ontvangen. Daarnaast wist ze ook het een en ander te vertellen over de geschiedenis van het huis en over eerdere eigenaren… Een heel deel van mijn verhaal zou ik niet hoeven verzinnen: het wás al een spookhuis!

In die tijd zat ik met regelmaat in een goede koffiezaak bij ons om de hoek. Ik schreef en herschreef. Sommige ideeën bleven, anderen waren ‘darlings’ die ik toch moest ‘killen’. Ik bekeek de omgeving van het landhuis op Google Maps (een dorpje, een kasteel) en ik las wat ik kon vinden over de historie. Ik bedacht verschillende personages en verschillende periodes waarin het verhaal zou spelen. Ik experimenteerde met horrorachtige scènes, die ik Anke voorlas. Bij sommige schoot ze in de lach (niet goed) maar sommige kregen een betere respons. Die bleven. Zo groeide het verhaal langzaam maar zeker.
De opdrachtgever was benieuwd welke kant het verhaal op zou gaan. Om mezelf niet vast te zetten, deelde ik in het begin alleen nog maar summiere informatie over mijn ideeën. Tot de eerste versie van het verhaal zo af was, dat ik het met hen deelde. Fijn dat zij er meteen erg blij mee waren – en ook zelf weer ideeën kregen hoe ze het verhaal in het weekend in het landhuis zouden kunnen vormgeven.

Gepost in passend, schrijven, verhaal | Getagged | Comments Off on Een horrorverhaal op maat (2)

Een horrorverhaal op maat

Een jaar later dan gepland (inderdaad: corona), is mijn eerste horrorverhaal in première gegaan. Een verhaal op maat, ingesproken en bewerkt als podcast en gebruikt als rode draad tijdens een vriendenweekend in een landhuis in de Ardennen. De opdrachtgever was erg enthousiast en als ik lees hoe ze het verhaal gedurende het weekend hebben aangekleed, kan ik me voorstellen dat het inderdaad een creepy beleving is geworden!
In dit stukje ga ik in op de vraag die me was gesteld. In volgende stukjes beschrijf ik hoe ik te werk ben gegaan, geef ik wat voorbeelden van het resultaat en geef ik het woord aan de opdrachtgever.

Het begon allemaal met de vraag of ik een verhaal kon maken voor een vriendenweekend. Het moest een verhaal worden waarin de deelnemers aan het weekend zelf ook voor zouden komen. Het moest spannend zijn en passen bij de locatie van het weekend. Misschien zou ik het op locatie kunnen komen vertellen, maar zou ik er ook een podcast van kunnen maken? Als bijlage kreeg ik wat Youtube-filmpjes toegestuurd die een indicatie gaven van de sfeer die ze verwachten. Uit die filmpjes was duidelijk het er in mijn verhaal best bloederig aan toe mocht gaan. En, trouwens, elke deelnemer had al een uitnodiging gehad die werd vergezeld van zijn of haar eigen overlijdensbericht… Of ik daar ook rekening mee wilde houden.
Zo’n lijst eisen zet bij mij meteen een creatief proces in gang. In een andere context schreef ik al eens over enabling constraints: juist binnen zo’n begrenzing kan van alles ontstaan.

Ik had er vertrouwen in, onder meer omdat ik al heel wat streekverhalen heb verteld waarin het behoorlijk kan spoken. Gloeiende Gerrit op de Veluwe, Witte Wieven in de Achterhoek en Sjoerd van Oerd op Ameland – geen hardcore horror misschien, maar met hier en daar toch behoorlijk gruwelijke scènes.
De eis om alle 20 deelnemers in het verhaal terug te laten komen, was ook spannend, maar ook in die hoek had ik al wat ervaring. Onze improvereniging Effe Belle eindigde elk seizoen met een feestavond waarin iedereen een rol speelde. Vooraf kreeg iedereen dezelfde beschrijving van de groep en de gelegenheid waarvoor ze bij elkaar kwamen. Om het nog leuker te maken, kreeg iedereen een geheim en een opdracht om die avond uit te voeren. Ik heb aan de wieg gestaan van deze traditie en zo meerdere rollenspelen gemaakt. Of en hoe me dit kon helpen voor het gewenste horrorverhaal, daarvan had ik overigens nog geen idee.

Ik was blij met de vraag en had zin om er mee aan de slag te gaan.

Gepost in passend, schrijven, verhaal | Getagged | Comments Off on Een horrorverhaal op maat

Nieuwjaarswens 2021

Gepost in Uncategorized | Comments Off on Nieuwjaarswens 2021

Wereldverteldag 2020 – Een engel zonder vleugels

Het is vandaag 20 maart, al sinds jaar en dag Wereldverteldag. Elk jaar een prachtig evenement: in het hele land, in de hele wereld worden dan verhalen verteld. Op scholen, in kerken, in theaters, op pleinen,… waar ook maar.
En dit jaar is alles anders. Alle voorstellingen zijn afgelast. Het virus, de pandemie maar voorstellingen onverantwoord.

Maar ook al kunnen we ons huis vrijwel niet meer uit, er blijven vast manieren om elkaar te helpen en een hart onder de riem te steken. Daarom heb ik een verhaal dat ik lang geleden schreef weer eens verteld. De opname vind je hier:

Gepost in opname, verhaal, verteller | Getagged | Plaats een reactie

De onderste steen uit de kan

Nog een verspreking die ik laatst hoorde: “Zij wil altijd de onderste steen uit de kan hebben.”

Gepost in taal | Comments Off on De onderste steen uit de kan

Olifantenvoetjes

“We lopen maar wat vaak met olifantenvoetjes om elkaar heen…”

Een mooie verspreking van iemand die vertelde over hoe ze in het team met elkaar omgaan. Mooi omdat het natuurlijk grappig is: olifanten hebben geen voetjes, maar grote poten. Maar ook mooi omdat het appelleert aan de olifant in de porseleinkast en aan de olifant in de kamer: iedereen weet dat hij er is, maar niemand heeft het erover. En er wordt om elkaar heen gelopen in plaats van samen opgetrokken.
Deze olifantenvoetjes zouden wat mij betreft zó een staande uitdrukking kunnen worden!

Gepost in taal | Comments Off on Olifantenvoetjes

2 februari: Kunstige verhalen in Apeldoorn

Op 2 februari treed ik samen met het Forsterkwartet op tijdens een culturele middag in De Drie Ranken in Apeldoorn. Erg leuk om in de kerk waar ik jarenlang organist was terug te zijn gevraagd als verteller!

Het Forsterkwartet

Het Forsterkwartet

Het thema deze middag is: Kunstige verhalen. Elk verhaal heeft op de een of andere manier iets met kunst te maken. Het laatste verhaal op het programma is ‘Hoe Wang-Fô werd gered’ van Marguerite Yourcenar. Dit verhaal heb ik bewerkt om te vertellen bij de muziek van het Willink-strijkkwartet van de Nederlandse componist Lex van Delden. Over de muziek en hoe ik tot het verhaal in deze vorm ben gekomen schreef ik eerder al eens. Ik zie ernaar uit om het samen met het Forsterkwartet te gaan vertellen – alleen al omdat het leuk is om samen met Anke, mijn vriendin, op toneel te staan.

Naast dit stuk speelt het kwartet ook nog (delen) uit Haydns eerste strijkkwartet. Haydn, zo’n beetje de uitvinder van het strijkkwartet in z’n huidige vorm: mooie muziek die goed past in het programma.

Waar: De Drie Ranken, Eglantierlaan 202, Apeldoorn
Wanneer: zondag 2 februari, 15.00-16.00
Entree: naar eigen keuze (suggestie: € 7,-)

Gepost in muziek, project, schrijven, verhaal | Getagged | Comments Off on 2 februari: Kunstige verhalen in Apeldoorn

Nieuwjaarswens 2020

nieuwjaarswens 2020

Gepost in Uncategorized | Comments Off on Nieuwjaarswens 2020

Het Speurende Beest – mijn bijdrage aan een mythische marathon

Op 13 oktober deed ik mee aan de Mythische Marathon, een initiatief van de Verhalenfontein. Zo’n 15 vertellers komen een dag bij elkaar en vertellen om de beurt een deel van een groot epos. Ooit begon het met de Odyssee en dit jaar waren de verhalen rond koning Arthur aan de beurt.
Al van jongs af aan houd ik van deze verhalen: ridders, queestes, eer en verraad in een wereld waar magie en monsters er gewoon bij horen – ik kon en kan er geen genoeg van krijgen. Ik zag er dus naar uit om met deze marathon mee te doen. Elk van de deelnemers zou een personage toegewezen krijgen. Naast Arthur bekende figuren als tovenaar Merlijn; koningin Guinevere; Lancelot, de minnaar van de koningin en hartsvriend van de koning; Galahad, de ridder die de graal vond; Parsifal (over wie ik zo’n tien jaar terug al eens vertelde) en ga zo maar door. Wát een schat aan prachtige verhalen om elkaar te vertellen.

Het personage dat mij was toegewezen, was het Speurende Beest, in het Engels the Questing Beast. Het is een draak die door verschillende ridders bevochten is en die in verschillende Arthur-bronnen en -verhalen voorkomt. In het boek The once and future king van T.H. White, is het beest het lijdend voorwerp van een komische verhaallijn waarin uiteindelijk ridder Pellinore verliefd wordt op het beest. In Mists of Avalon van Marion Bradley is het in eerste instantie ook een monster waar wat lacherig over wordt gedaan, maar dat uiteindelijk wel degelijk blijkt te bestaan en behoorlijk angstwekkend is. Verder graven in de oude bronnen van de Arthurverhalen leverde de verhalen op van geboorte en dood van het beest. (Voor de liefhebbers: deze komen uit de Post-Vulgaat.) In die oude bronnen figureert het beest steeds maar in korte scènes. Aan de ene kant maakte dit het lastig, want de basis voor mijn verhaal was daarmee smal. Aan de andere kant gaf het me wel de ruimte om er echt een eigen verhaal van te maken. Een hele zomer had ik de tijd voor deze worsteling.

Het idee dat ik uiteindelijk heb uitgewerkt, is dat het beest veel groter en omineuzer is dan een enkele draak. Het beest is wat wij met z’n allen ervan maken; hoe wij met z’n allen elkaar en de aarde aan het vernielen zijn; alles dat met alles samenhangt en dat je niet eventjes fixt, ondanks welke populistische praat dan ook. Het beest heeft geen vooropgezet plan en ontdekt gaandeweg wat er allemaal nog meer kan. We kunnen het aanbidden, onderzoeken en proberen te vernietigen, maar het is groter dan welk individu dan ook.

Dit klinkt behoorlijk pessimistisch en dat ben ik, als ik lang blijf doordenken ook wel eens. Maar ik wil in het einde toch iets van hoop laten doorklinken: oprechte interesse, echt contact kan het beest boeien…

Je kunt mijn verhaal hier lezen: het Speurende Beest.

Gepost in mythe, schrijven, verhaal | Comments Off on Het Speurende Beest – mijn bijdrage aan een mythische marathon

Carnaval der Dieren – de olifant

(Het Carnaval des Animaux van Saint-Saëns bestaat uit 14 deeltjes waarin verschillende dieren worden uitgebeeld. Ik maakte er een verhaal bij voor de uitvoering door vioolleerlingen van Anke Foede. De komende dagen zal ik diverse stukjes van het verhaal hier publiceren.)


In het begin vond de olifant de muis maar irritant.
Elke keer datzelfde grapje: “Wat stampen we lekker, hè?”
Maar hij stámpte helemaal niet! Alsof hij log en lomp was, onbeholpen en dik. Maar hij was niet dik, hooguit een tikje stevig. Van binnen was hij heel elegant, maar niet alle dieren zagen dat.
In het begin vond hij de muis irritant, maar toen hij de muis beter leerde kennen, ging hij hem ook meer waarderen. De olifant sprak veel over zware zaken, terwijl voor de muis alles altijd snel gepiept was. Hij herkende ook wel iets van zichzelf in de muis: zelfde kleur, zelfde oren, zelfde staart. Misschien waren ze in de verte wel familie van elkaar.
Hoe dan ook, toen de muis aan de olifant voorstelde om als elkaar te gaan, naar het carnavalsfeest, had de olifant dat meteen leuk gevonden.
De olifant knipoogde: “Wel elegant stampen, hoor!”

De olifant

Creative Commons Licentie
Dit verhaal stel ik beschikbaar onder Creative Commons Naamsvermelding-NietCommercieel 3.0 Nederland License.

Gepost in muziek, publiek, schrijven, verhaal | Getagged | Comments Off on Carnaval der Dieren – de olifant